Να ‘μουν πουλί θαλασσινό
Στίχοι: | Γιώτα Γερογιώργη | Μουσική: | Γιάννης Νικολάου |
Να ‘μουν πουλί θαλασσινό
να ‘ρχόμουν όπου να ‘σαι.
Να μάθω ακόμα αν με θες
ή μ’ άλλην αν κοιμάσαι
ένας στίχος, χίλια συναισθήματα...
Στίχοι: | Γιώτα Γερογιώργη | Μουσική: | Γιάννης Νικολάου |
Να ‘μουν πουλί θαλασσινό
να ‘ρχόμουν όπου να ‘σαι.
Να μάθω ακόμα αν με θες
ή μ’ άλλην αν κοιμάσαι
Στίχοι: | Γιώτα Γερογιώργη | Μουσική: | Γιάννης Νικολάου |
Η ζωή μου φουρτούνα κι όμως δεν τη φοβάμαι.
Σ’ αδιέξοδα πέφτω, με αναμνήσεις κοιμάμαι.
Όσα κι αν μου ‘χουν τύχει, τα περνάω γελώντας.
Ανασαίνω, ελπίζω και ξυπνώ τραγουδώντας.
Στίχοι: | Μαρία Παπαδάκη | Μουσική: | Γιάννης Νικολάου |
Ας μείνουμε έτσι, να μη μιλάμε
αγκαλιασμένοι στον καναπέ.
Ν’ ακούμε δίσκους που αγαπάμε
φυλακισμένοι σε ένα “ποτέ”.
...
Αγκαλιά στον καναπέ – Λαυρέντης Μαχαιρίτσας στίχοι (συνέχεια) »
Στίχοι: | Alice Tori | Μουσική: | Γιάννης Νικολάου |
Ποιο άρωμα να πότισε το στόμα, το φιλί σου
και μέθυσε ο άνεμος που έφτασε μαζί σου;
Μέθυσε και η θάλασσα, η γη που σε κρατάει,
η σπίθα μες στο βλέμμα σου χίλιες φωτιές γεννάει.
...
Γλυκοπαραμυθένια – Παντελής Θαλασσινός στίχοι (συνέχεια) »
Στίχοι: | Μιχάλης Χουρδάκης | Μουσική: | Γιάννης Νικολάου |
Δεν το μπορείς του φεγγαριού
να βρεις ένα ψεγάδι
γιατί σκορπά την ομορφιά
στην πλάση κάθε βράδυ
Στίχοι: | Γιάννης Νικολάου | Μουσική: | Γιάννης Νικολάου |
Όλα, μου λένε, ο άνθρωπος μπορεί να τα αντέξει,
τον πόνο και τη μοναξιά, αρκεί να το πιστέψει.
Ο χρόνος φέρνει λησμονιά και τις πληγές μας κλείνει,
μα τη δική μου την πληγή αγιάτρευτη αφήνει.
...
Ποτέ μου δε μιλώ γι’ αυτή – Παντελής Θαλασσινός στίχοι (συνέχεια) »
Στίχοι: | Γιάννης Νικολάου | Μουσική: | Γιάννης Νικολάου |
Και να που τα ταξίδια μείναν μόνο όνειρα
Και να που οι φωνές και τα τραγούδια σώπασαν
Και να που η ζωή τώρα κυλάει πιο γρήγορα
Και να που τα παιδιά και τα παιχνίδια χάθηκαν
...
Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω – Παντελής Θαλασσινός στίχοι (συνέχεια) »
Στίχοι: | Γιάννης Νικολάου | Μουσική: | Γιάννης Νικολάου |
Αν άγγιζες τα χέρια της, τα κρινοδάχτυλά της,
κι αν μύριζες το άρωμα απ’ τα μακριά μαλλιά της,
αν κοίταζες τα μάτια της, δυο κάρβουνα αναμμένα,
που ανάβουνε παντού φωτιές και κάψανε κι εμένα…